Merhaba PaPatya

Yine aldım kalemi elime,gözden geçirmem gereken kocaman bir geçmişim varken,gençlik ateşi mi yoksa olması gereken mi bilmiyorum,yine aşkın akışına bıraktım kendimi.

Dün dünde kaldı geleceğe bakmalıyız diyenler yanılmış bence ya da bu kavram aşk için geçerli değil...Gerçi aşk dedikleri şuan benim yaşadıklarım hiç değil ya neyse..!Aşk gidenin arkasından gözyaşı dökmek değil,aşk çaresizce beklemek değil ve aşk asla acı çekmek değildir...

Daha önce hiç bu kadar koymamıştı veda sahneleri,daha önce hiç pişman olmamıştım ellerimden kayıp giden bir aşkı tutamadım diye ve ben hiç yalnızlığımı paylaşmamıştım gecelerle.Olur ya birgün pişman olur,döner dedim ama giden çoktan gitmişti bile.

Yarım kalmış şiirlerim gibiydi,daha yaşanılması gereken çok şey vardı,izlenmesi ertelenmiş güneşin doğuşunun verdiği hazzı bile alamamıştık hala,,Yaşanmamış çocukluğumdu aslında anılarımda kalan,öylesine eksiğim ki öylesine sahipsiz...

Sevmiyorum artık birbaşıma seyretmeyi yağmurun yağışını,kolun olmalı omuzumda,aynı damlada seyretmeliyim dünyayı, gökkuşağında aynı renktik,ayın koku bırakırdık toprakta,sen toprağını da gökkuşağını da alıp gittin...

Sana kızmıyorum,kırgın değilim...sen öğrettin ne işe yaradığını ellerimin,niçin yaratıldığımı şu iğrenç dünyaya neden atıldığımı da anladım,uzun uzun aynalarda güzelliğime bakarken seni tanıdıktan sonra bir tek senin farketmeni istedim...Aşk diye bir gerçek varmış bunu senden öğrendim. Sevmenin acı verebileceğini de öğrettin ama bunu,sen benden gidince öğrendim...